یکی از ظروف پرکاربرد در هر آزمایشگاه ارلن است که به افتخار اولین سازنده آن در سال 1861 شیمیدان آلمانی Emil Erlenmeyer به نام ارلن مایر نیز نامیده می شود.
شکل این ظرف به صورت مخروطی است و در قسمت بالا دارای گردن استوانه ای است و بسته به کاربرد در مراحل بعدی تغییراتی در آن ایجاد کردند.
از ارلن برای نگهداری، جابجایی، همزدن یا حرارت دادن محلول ها استفاده می کنند.
معمولا جنس ارلن از بوروسیلیکات مقاوم به حرارت است و تا دمای 400 درجه مقاومت دمایی دارد. در برخی از موارد جنس این ارلن ها اگر از پیرکس باشد تحمل گرمایی آنها تا دمای 150 تا 300 درچه متغیر است.